Schulers Books Online

books - games - software - wallpaper - everything

Bride.Ru

Books Menu

Home
Author Catalog
Title Catalog
Sectioned Catalog

 

- Myne eerste vlerken - 2/11 -


GEPAST ANTWOORD.

Rpondre et rpondre propos font deux. --CHARIVARI.--

Een jongeling die van zyn leven Niet had dan zottighen bedreven, Een zonder-zorg, een lossebol,... een kwast,... Ging op het eind' tot 't huwlyk zich begeven. Na 't sluiten van 't kontrakt, gaf (zoo als dit dan past) Zyn schoonmor hem een les,... waerby Zy hem ten slotte zei: --Tracht dan, myn zoon, van wys te worden en te blyven, Ja, 'k hoop, gy zult voortaen geen dwaeshen meer bedryven...-- --Stel, moeder, u gerust, sprak hy haer toe, 't Is wel de laetste die ik doe.

_Brussel, 1842._

HET WEESJE.

Aen myne zuster Eugenia.

Zie ner uit den hoogen, vader der weezen! Van u wacht ik troost, dien de wereld niet biedt. --C. L. TERNEST.--

Bid, meisje, bid en ween! Laet vry zilt'ge tranen vloeijen, Laet ze u wang en borst besproeijen, Bid, meisje, bid en ween, Dat u 't weenen lucht verleen'!

Bid, meisje, bid en ween! Nu ge uw moeder hebt verloren, Nu g' haer jongst vaerwel moest hooren, Bid, meisje, bid en ween, Nu ge op aerde zyt alleen!

Bid, meisje, bid en ween! Nu gy haer, uw gids, moet derven, Nu ge moet verlaten zwerven; Bid, meisje, bid en ween, g' Hebt geen hoedster meer!... neen!

Bid, meisje, bid en ween! Wie, wie zal u toch geleiden? Wie van onheil u bevryden? Bid, meisje, bid en ween, Want uw steun, uw raed is heen!

Bid, meisje, bid en ween, Opdat God de nare smarte Hoore, die u snydt door 't harte! Bid, meisje, bid en ween Dat hy troost en hoop u leen'!

Bid, meisje, bid en ween! Hy zal in uw onheil deelen, Hy, hy zal uw pynen heelen! Bid, meisje, bid en ween, Hoop en steun op hem alleen!

_Brussel, 15 january 1842._

WAEROM

MOGEN DE VROUWEN DE MIS NIET DIENEN?

Vergeeft myne al te oprechte taal. --BILDERDYK.--

Waerom? weet gy dan niet dat 't laetste woord Altyd en overal en ook in alle zaken, Om wel te zyn, haer toebehoort, En dat het _kyri_ zoo nooit ten eind' zou raken?...

_Brussel, 1842._

MOZES OP DEN NYL.

Aen mynen broeder.

Ecce antem descendebat filia Pharaonis, ut lavaretur in flumine: et puellae ejus gradiebantur per crepidinem alvei. --EXOD. 2.5.--

"Myn zusters, 't bad is frisch by 't eerste zonnelicht, Komt; eenzaem is de kust en de akkermaeijer ligt Nog in een loomen slaep gezonken; Uit Memphis ryst gerucht, doch slechts verward en doof; Aurora zal alln, in 't digtbewassen loof, Ons kuisch vermaek, ons spel belonken.

In 't vaderlyk paleis gloort kunst voorzeker hoog; Edoch dit bloemig strand vleit me aengenamer 't oog, Dan bakken van goud of porfieren; Hoe lief wordt my hier 't oor door 't hemels lied geraekt! 'k Stel voor den wierook die in onze zalen blaekt Het balsmend lisplen der zefieren!

Komt; 't water is zoo stil, en d'hemel is zoo puer Laet uw doorschynend kleed van 't zuiversten azuer, Daer op die rieten boschjes wimplen; Doet ook myn sluijer af, neemt my de kroon van 't hoofd; 'k Wil heden, onder u, van 't lastig kleed beroofd, Het klare water ook doen rimplen.

Komt; spoedt u,... doch wat zie ik door het mistig waes Op 't water dryven?--ginds; ziet gy het?--Ik verbaes... Wat is 't?... Doch neen--vreest niets, myn zoeten: 't Is ongetwijfeld slechts een oude palmenstam Die komt, wyl hem de vloed der woesteny ontnam, De hooge piramieden groeten!

Wat zeg ik! zoo myn oog, zoo ik my niet misgis, Is het of Herme's schuitje of Isi's schelpje wis, Die 't koeltje stuert naer deze kuste, Doch neen; het is een korf, waerin op 's waters glad Zoo zacht een kindje rust, hoe ook de baer 't omspat, Als of 't aen 's moeders boezem rustte.

Het slaept: en 't vlottend wiegje, dat zich herwaerts spoedt, Gestuerd, gestrengeld door den wemelenden vloed, Schynt aen een duivennestjen even. Het dobbert, dryft en vliet naer 's windjes zacht geblaes, Het water wiegt het;--'t slaept;--en 't schynt den dood ten aes In 't diepst des afgronds wis gegeven!

't Ontwaekt: loop toe, Memphis maegdenrei! 't Schreit: ach! wat moeder had zoo weinig medely Haer kroost den vloed zoo te vertrouwen? Het steekt zyn armpjes uit: de baren spoelen rond, Helaes! en niets beschut het op dees aeklig stond Als biezen die schier zam niet hoen.

Hulp! hulp!... het is misschien een kind van Isral; Myn vader wil hun dood: myn vader doet niet wel, De onnoozle kindren te doen sneven! Magtloos wicht!... zyn leed snydt my het hart schier af, Ik wil zyn moeder zyn, zoo ik 't den dag niet gaf, Ja dan geven ik 't toch het leven."

Zoo sprak de schoone Iphis, eens grooten vorstes hoop, Toen op des Nyles boord, in haren vluggen loop, Een maegdenstoet volgde op haer schreden, Die ze allen, ook hoe schoon, in schoonheid ging voorby, En wier zy, 's konings spruit, ontdaen van d'hofkleedy, De godheid scheen der zee onttreden. (*)

Reeds trilt de baer op 't drukken van haer voet hoe ligt; Zy beeft; haer sterkt de liefde tot het weenend wicht Hoe ook de schrik haer stap bevangen; Zy heeft den korf gevat!... Trotsch op een last zoo zoet, Mengt d'hoogmoed zich, voor de eerste mael, in haer gemoed Met 't maegdlyk blozen harer wange.

Weldra doorsnydt zy 't nat, en boort door 't riet-gewas, En langzaem brengt zy 't kind, ontroofd aen 's meeresplas, Gered, op 's Nyles vochtge kusten; En ylings, beurt aen beurt, laet gansch de maegdenstoet Op 's wichtjes voorhoofd, dat haer zoetste grimlacht groet, Haer kuissche lippen, bevend rusten!

Loop toe, gy die, van ver, in nypend twyfel staet, Uw zoon, dien 's hemels gunst bewaekt, zoo gade slaet, Kom, als een vreemde bygetreden; Vrees niets: druk Mozes vry aen uwe borst; kom aen, Noch blydschap, noch geween, neen, zal u verran, Noch kent Iphis uw zaligheden!

Daerna, terwyl de maegd, de hoogmoed van een vorst, Verrukt, het arme kind, op 's moeders arm getorst Als zegevierend heen deed voeren, Toen hoorde men een koor zoo ver als d'hemel strekt, En de Englenrei, die zich voor God het aenschyn dekt, Hare eeuwge gulden lieren roeren:

"Neen, Jakob, zucht niet meer, een banneling gelyk, Neen, meng uw tranenvloed niet meer met Nilus slyk; Jordanus komt zyn kust u bieden. De dag komt aen, waerop, naer het beloofde land, Gessen, in weerwil van des vyands tegenstand, 't Verdrukte volk zal heen zien vlieden.

't Is Sinas zendeling, de vorst van 't plagental,


Myne eerste vlerken - 2/11

Previous Page     Next Page

  1    2    3    4    5    6    7   10   11 

Schulers Books Home



 Games Menu

Home
Balls
Battleship
Buzzy
Dice Poker
Memory
Mine
Peg
Poker
Tetris
Tic Tac Toe

Google
 
Web schulers.com
 

Schulers Books Online

books - games - software - wallpaper - everything