Schulers Books Online

books - games - software - wallpaper - everything

Bride.Ru

Books Menu

Home
Author Catalog
Title Catalog
Sectioned Catalog

 

- Myne eerste vlerken - 5/11 -


Het geel verslenste blad vliegt raetlend door de dreven, En valt ontkleurd ter ner op het verwelkte gras!... Vaerwel der heemlen glans; hun schoon azuer wordt duister; Der vooglen zang verging, en hun verliefd gefluister, Verdween met 't bloemgewas!

Alln huilt nu de storm op deze naekte streken; 't Is alles naer; de lucht, door 't wolkgordyn versteken, Deelt ons den dag slechts doof en twyfelachtig me; Het onwer is ontstaen; ziet gy den winter naken?... Hy brengt den ryken spel, en duizenden vermaken, Den armen druk en wee!

Vergeefs, ja, baert de wind, ontketend, de tempeesten, Gelukkige der aerd'! hy woedt, doch spaert uw feesten; Al uwe stonden zyn door wellust vergezeld; Een laetsten zomergeur amt gy nog uit de struiken En bloemen, die gy doet, de ko ten spyt, ontluiken, Gewonnen met geweld.

Voor u begint de dans; de jufferschap met hoopen Komt op 't betoovrend spel van 't snaertuig toegeloopen Naer 't feest, alwaer vermaek en vleijery haer beidt; Vervoerd door vreugdmuzyk, door de echos die 't herhalen, Mag uwe ziel, als door een droom geliefkoosd, dwalen, Van heil tot heil geleid.

Maer ach! schuif weg, schuif weg, die zyden draperyen, Die voor het morgenlicht uw zoeten slaep bevryen; En zie eens 't venster uit, waer d'hagelbui op stort... Helaes! wat zult gy daer, voor uwe deur, ontwaren?... Een moeder 't oog betraend, een man met zilvren haren Door honger uitgedord!

Neen; gy weet het niet, wat 't arm gezin moet lyden, In de enge kluis, die van geen stormwind kan bevryden, Waer deur, noch valluik, voor de jagtsneeuw hen beschut; Neen; gy kent het niet, het hartverscheurend kermen Der teedre moeder, die haer kroost niet kan verwarmen, Versteven in de hut!

Neen, gy ziet ze niet, die menschen, bleek als lyken, Die aen uw bronzen poort hun handen gretig reiken; De klank van 't spel verdooft voor u het noodgeschrei Dat klappertandend op uw breede arduinen stoepen Om eenen mondvol broods, wanhopend staet te roepen: --" Geef uit medely!..."--

Gen voor 't gryze hoofd, dat reeds al bukt ter neder; Gen voor 't arme kind; gen voor 't weesje teeder, Dat thans uw aelmoes van een wissen dood bevrydt! Hoort gy hun droeve stem niet klinken tusschen 't weenen; Of blyft uw hart nog koud, gelyk de kille steenen, Waerop de honger schreit?...

Neen; sluit uw oor niet digt voor 't klagen van den armen; Geef hem een spaender om 't verkleumde lyf te warmen, Dek zyne naektheid, en trek u zyn nooddruft aen; 'k Bezweer u in den naem van die u met de weelde, Aen anderen ontzeid, zoo rykelyk bedeelde, Maer ze ook kan doen vergaen.

Geef de aelmoes, geef ze mild; zoek daerin uw genoegen, Want weldoen is genot, het eenigst dat geen wroegen Tot nasmaek mebrengt, en des menschen heil verhoogt; Geef de aelmoes; zy alleen zal hoop en vrede schenken, En in den tegenspoed uw troost zyn, by 't herdenken: Ik heb een traen gedroogd.

Geef; in 't verschriklyk uer, wen alles weg zal zinken, En _'t kom ten oordeel_ om uw legerste zal klinken, Dan vindt ge uwe aelmoes wer in de eindlooze eeuwigheid; Dan zeg met d'Engel, die u voor Gods troon zal leiden: 'k Was zondaer, groote God, maer 'k kende 't medelyden En vraeg bermhertigheid.

_Brussel, december 1840._

VAERWEL,

_Aen mynen boezemvriend D. Swolfs_,

BY ZYN VERTREK UIT TURNHOUT.

Wy blyven aen elkar toch innig vastgesnoerd. --F. J. BLIECK.--

Eer dat gy my verlaet, ontvang nog, waerde vrind, Een toon van myne lier, die tolke van myn harte; Hoor in myn ruw gezang een hart dat u bemint, En dat uw afscheid haest zal grieven met zyn smarte...

Toen ik u heb ontmoet,--toen de eerste mael uw hand De myne heeft gedrukt,--voelde ik myn ziel ontgloeijen,... En gy verstondt myn ziel!...--reeds knelde ons vriendschapsband, Die stag ons beider hart mogt vast en vaster boeijen.

Myn boezem had weldra geen vreugd, geen hoop, noch rouw Aen d'uwen onbekend, waer de uwe niet in deelde; Uw oog drong door tot in myns hartes diepste vouw; Gy waert het, die myn smart en myne pynen heelde.

Ach! wat al rein genot heeft my uw liefd' gebaerd! Hoe menig heilvol stond mogt ik door haer beleven! My waert ge steeds een gids, myn wederliefde waerd: Wat kon ik u tot loon meer dan myn harte geven?...

* * * * *

Ook eerder zal de zon aen de aerd' haer licht onttrekken, Ja eerder zal de herfst van vruchten zyn beroofd, Zelfs eerder zal de dood my met zyn floers bedekken, eer in myn hart, vriend, uw liefde zy gedoofd!

Ja, Swolfs, zoo lang er bloed zal door myn aders vloeijen, Zoo lang de hemel my den adem maer verleent, Zoo lang zal ook myn borst door liefde tot u gloeijen, Tot u, wien vriendschap my voor eeuwig heeft vereend.

* * * * *

Mogt ik na 't scheidens uer, waervoor myn tranen vlieten, Nog dikwyls u herzien, gy, myn trouw gezel! En mogt, by 't werzien, nog myn hart in 't uw zich gieten!... Alln is dit de troost, dien 'ik d'hemel vraeg... Vaerwel!...

_Turnhout, 11 augusty 1840._

DE DUIVEL.

_Aen mynen vriend Wil. Dierckx._

I.

"Riez et blasphmez dans vos heures oisives, "Moi je ferai passer vos bouches convulsives "Du rire au grincement de dents!..." --VICTOR HUGO.--

Albert, de zoon eens ryken graefs, Woonde op een prachtig slot, En leefde daer gelyk een vorst In weelde en in genot.

De jonker deed all' naer zyn zin, Kwam nooit in kluis of kerk, Gaf nooit een aelmoes of deed nooit Een enkel goede werk.

Hy dreef den spot met al wat aen Den Godsdienst maer behoort, En zyn gesprek (want hy was ryk) Werd nooit in 't minst gestoord.

't Was immer noen- of avondmael, Of drink- of dansparty, En zonder feestje ging er wis Geen enkle dag voorby.

Dan was er wer een vreemde vorst Dien men op 't slot verzocht, En die daer eenge dagen bleef, Vermoeid van langen togt;

Dan weder werden daer verwacht Al de eedlen van de streek, Die soms aldaer met knecht en ros Verbleven gansch de week;

Of 't waren zonen van barons, Die kwamen daer ter jagt, En 't meestal zwommen in den wyn Tot 't midden van den nacht.

Met hen had Albert 't liefst te doen, Dit immers was zyn soort,... Dan werd er iets uit een gedaen, Gewisseld menig woord...

Eens,--z'hadden gansch den dag gevischt-- De vangst was goed geweest; Daerom vermaekten zy zich goed En dronken ze om het meest.

't Was avond; allen waren in De groote zael vergaerd, In hun gesprek bleef niets, wer zelfs De Godsdienst ongespaerd.

Zy spraken spottend over all' Wat maer godsdienstig was,


Myne eerste vlerken - 5/11

Previous Page     Next Page

  1    2    3    4    5    6    7    8    9   10   11 

Schulers Books Home



 Games Menu

Home
Balls
Battleship
Buzzy
Dice Poker
Memory
Mine
Peg
Poker
Tetris
Tic Tac Toe

Google
 
Web schulers.com
 

Schulers Books Online

books - games - software - wallpaper - everything